Informacje:

Jest to posąg najlepiej znany w Ameryce Północnej i być może nawet na całym świecie. Jego uroczystego otwarcia dokonał 28 października 1886 roku prezydent Grover Cleveland, przy wtórze salwy z 21 dział, ryku syren mgłowych na statkach i ogłuszającego zgiełku fajerwerków. Od tamtego dnia pasażerowie statków wchodzących do portu w Nowym Jorku widzą wysoką postać z pochodnią wolności. Dla tysięcy imigrantów statua była zapowiedzią wyzwolenia z ucisku i ubóstwa Starego Świata i stała się symbolem Stanów Zjednoczonych Ameryki. Statuę zbudowano w Paryżu, gdzie 4 lipca 1884 roku przekazano ją ambasadorowi amerykańskiemu jako dar od narodu francuskiego dla narodu amerykańskiego. Rozebrano ją na części i wysłano statkiem do Nowego Jorku, gdzie została złożona i ustawiona na olbrzymim, specjalnie zbudowanym na koszt Amerykanów piedestale na wyspie Bedloe (obecnie Liberty Island, czyli Wyspa Wolności). Piedestał, zaprojektowany przez amerykańskiego architekta, Richarda Morrisa Hunta, ma 47 m wysokości. Sama statua ma 46 m wysokości, a więc koniec płomienia pochodni znajduje się 93 m nad ziemia. Posag waży 229 ton, ma prawie 11 m obwodu w talii i usta szerokości 91 cm. Prawa ręka trzymająca pochodnie ma 13m długości, a sam palec wskazujący 2,4m długości. Postać ma u stóp pęknięte kajdany tyranii. W lewej dłoni trzyma tablice wyobrażającą Deklarację Niepodległości. Korona z siedmiu promieni oznacza wolność rozprzestrzeniającą się przez siedem mórz na siedem kontynentów. Spiralne schody wewnątrz statuy umożliwiają zwiedzającym wejście aż na koronę. Odpowiada to wspięciu się na dwunaste piętro. Statua narodziła się z francuskiej polityki. W 1865 roku, kiedy na tronie zasiadał cesarz Napoleon III, uczony Edouard de Laboulaye i otaczający go ludzie mieli nadzieję, że nastąpi koniec monarchii i ustanowienie nowej Republiki Francuskiej. Wpadli wtedy na pomysł stworzenia Statuy Wolności, która wyrażałaby uznanie dla wielkiej republiki za Atlantykiem i ożywiałaby idee porozumienia miedzy narodami Francji i Stanów Zjednoczonych. Laboulaye zachęcił młodego rzeźbiarza z Alzacji, Frederica-Auguste'a Bartholdiego, do pracy nad projektem. Bartholdi zamierzał zbudować dla Kanału Sueskiego latarnię morską w kształcie olbrzymiej postaci kobiecej trzymającej w górze pochodnie jako symbol światła postępu wchodzącego do Azji. Z entuzjazmem zabrał się wiec do nowego projektu. Na jego koncepcję symbolu wolności wywarł wpływ słynny obraz Delacroix "Wolność prowadząca ludzi"; jej twarzy Bartholdi nadal surowe rysy własnej matki. Ogromne rozmiary posągu i wystawienie go na działanie czynników atmosferycznych postawiły kilka problemów przed Bartholdim i pracującym z nim inżynierem, Alexandre' -Gustave' Eiffelem. Eiffel zbudował rusztowanie ze stali, wsparte w środku na pylonie (słupie). Na ten elastyczny szkielet wewnętrzny nałożono zewnętrzną, widoczną warstwę posagu, która ma zaledwie 2,4mm grubości. Bartholdi zaczął od wykonania modelu wysokości 1,2 m. Potem zrobił jeszcze trzy, każdy większy od poprzedniego, aż posag osiągnął imponującą wielkość.